ANADİL VE SAĞLIK: ÖNCELİĞİMİZ Mİ?

Geçen Haziran sonundaki TTB Genel Kurulu’nda “Kürtçe Anamnez” kitabıyla tanışmıştık. O zaman da bu konuya değinmiş olduğumuzu sanıyorum. Hemen ardından Ekim ayında Diyarbakır’da “Kürtçe Tıp Kongresi” ile bu süreçte ikinci adımın atıldığını da anımsayabiliriz.

Açılan yoldaki yürüyüş sürüyor: ekteki çağrıdan da anlaşılacağı gibi üçüncü adımda “Anadil ve Sağlık” bu kez başkent Ankara’daki sempozyumun konusu olmuş.

Bizler de soruyoruz : “Bu ve benzeri konular önceliğimiz midir?” diye…

Güncele dönelim! Lütfen şu bağlantıya tıklayınız :

http://www.hurriyet.com.tr/gundem/14163395.asp

Belki böylelikle anadil ve çevresinde oluşturulan tartışmaların vardığı nokta daha iyi anlaşılabilir.

Bugün sağlık ortamında yaşanan olumsuzluklar, dayatma ve edilgenleştirme girişimleri karşısında hekim örgütleri nerede durmalı?

Bu sorunun çok önemsenmesi gereken yanıtı: her türden hekim örgütünün ve özellikle de önde gelen ve seçeneği olmayan TTB’nin durması gereken yer birleştiricilik ve kapsayıcılık olmalıdır. Örneklemek gerekirse, başka bir çok alanda olduğu gibi sağlık ortamında yaşanan olumsuzluklar anadil ya da başka ikincil, üçüncül özellikleri gözetiyor mu? Diğer bir deyişle anadili Türkçe olanlar bu olumsuzluklardan bağışık olup da yalnızca Kürtçe olanlar mı etkilenmektedir?

Sorunlar Türkiye’de yaşayanların tümünü etkilemiyor mu? Bu bağlamda bir ayrımcılık var mıdır?

Hiç kuşkusuz ülkemizde bölgeler arasında ve hatta aynı bölgenin değişik yerleşim yerleri arasında çok ciddi sosyo-ekonomik eşitsizlikler  olduğu bir gerçektir.

Zaten uzun ve zahmetli bir süreç olan hekimlik eğitiminin ülkenin değişik bölgelerinde yaşamakta olan yurttaşların anadillerinin de öğretilmesi olgusunu kapsaması söz konusu olabilir mi? Daha açıkça sormak gerekirse, bu bağlamda üretilen çözümler uygulanabilir midir?

“Sağlıkta dönüşüm” ile başlayan ve bu kapsamda ardışık olarak yaşama geçirilen “Tam Gün Yasası” ve bunu da izlemesi beklenen “Kamu Hastane Birlikleri Yasası” yalnız hekimlerin değil tüm sağlık çalışanlarının “4 C” konumuna gerilemesini dayatmaktayken; anadil sorununu çözmekle uğraşmak ne denli akılcı bir yaklaşımdır? Sorgulamaya değmez mi?

Konular yan ve sanal sorunlara odaklanıp da dikkatler dağıtılırken ülkenin birincil sorunu gözden kaçırılmaktadır.

Böylelikle, artık paralı olan sağlığı, günden güne ticarileştirilen sağlık hizmetini ve çaresizleştirilerek sistemin öznesi olmaktan nesnesine indirgenen hekimin ve sorunlarının konuşulmaz oluşu size de ilginç gelmiyor mu?

Ulusça ilköğretim 4. Sınıf mezunu sayılmaktayız.

Asıl sorun, çağa yakışmayan feodal beyliklerin varlığı ve buna bağlı olarak da kula kulluğun olanca hızıyla etkinliğini sürdürüyor oluşu değil midir?

Sonuç olarak bu temel sorunlar yerine ayrıntılara takılıp kalmak kimlerin değirmenine su taşımaktır diye sormayalım mı?

Toplumumuzun düzeyli ve aydın kesimi de sayılması gereken hekimlerin ve elbette onların örgütünün bu birikimlerine yaraşır bir tavır içinde olması gerekmez mi?

Kürt kökenli yurttaşlarımızın yoğun olarak yaşadığı bölgelerde çalışan hekimlerin Kürtçe öğrenmesi mi yoksa o yörelerde eğitimden, öğretimden ve kısacası aydınlıktan uzak tutulan vatandaşımızın aydınlanma ile buluşturulup ülkenin dilini öğrenmesi mi daha akılcı ve uygulanabilirdir?